Hoe Tai Chi en Qigong je meer integer maken

Een van de dingen die me aantrekken aan sport, of het nu voetbal is of hardlopen of zelfs schansspringen, is dat sporters totaal opgaan in wat ze doen. Dat maakt hen in zekere zin integer: ze maken zich niet al te veel zorgen om het publiek, hun uiterlijk of willekeurige gedachten die door hun hoofd spoken. Ze gaan voluit. Volledig. Die integriteit is heel eigen aan Tai Chi en Qigong. Voor de oude Chinese meester Yang Chengfu is het zelfs een van zijn beroemde richtlijnen.

De achtste richtlijn van Yang Chengfu is niet de minste.
Nèi wài xiāng hé 内外相合, betekent letterlijk: ‘Binnen en buiten met elkaar in harmonie’.
Binnen is al wat zich in het lichaam afspeelt: intentie, adem, bewustzijn…
Buiten is datgene wat tot uitdrukking wordt gebracht door beweging: houding, structuur en flow.

Als die twee aspecten in al wat je doet perfect en dynamisch op elkaar afgestemd zijn, dan wordt heel je leven één grote sportwedstrijd. Je doet dan alles met de intensiteit van een sporter.

Dat kan uiteraard ook tijdens het lezen van deze tekst: je innerlijke wereld is helemaal in balans met je activiteit. Je bent één, een mens uit één stuk, betrokken, intens en integer. Het woord integer is oorspronkelijk een Latijns woord, dat ongeschonden, gaaf of geheel betekent.

Die ongeschondenheid hoeft zelfs niet eens zo moeilijk te zijn. Gewoon open staan voor wat zich afspeelt binnen in je is voldoende. Als je die innerlijke wereld met al zijn mooie en lelijke kanten dan ook nog ten volle kan aanvaarden, dan ben je al een heel eind op weg.

Popping

Een mooie illustratie van nèi wài xiāng hé is robotdans. Misschien heb je ze wel al eens gezien: jongeren die dansen als robots. Het is de laatste jaren -zeker in China- van een trend uitgegroeid tot een ware kunstvorm. Popping of animatie wordt het ook wel genoemd.
De schokkerige, geïsoleerde, mechanische bewegingen die je van buitenaf ziet kunnen houterig, stijf en zelfs een beetje ridicuul overkomen. Het lijkt buitenkant zonder binnenkant.
Tot je een geoefende robotdanser ziet. Die voegt er een snuif magie aan toe. En die magie is nèi wài xiāng hé: het verbinden van de buitenkant met de binnenkant. De danser is volledig ontspannen, met een intense, vloeiende ademhaling en een messcherpe focus op timing en spierisolatie. De innerlijke intentie is soepel als stromend water, ook al ziet de buitenwereld staccato bewegingen.

Kunst

Met deze richtlijn in gedachten worden Tai Chi en Qigong een levend, ademend en integer geheel, een expressie van de stille, diepe kracht van het leven zelf. Het is dat wat deze bewegingsvormen opheft naar een kunstvorm.

Binnen zijn er je intentie, je Qi en je ademhaling. Buiten is de positie van je ledematen, de coördinatie en de zichtbare beweging. Wanneer die twee elkaar naadloos ondersteunen, ontstaat er een gevoel van moeiteloze kracht — alsof de beweging vanzelf gebeurt.

Wanneer je begint met Tai Chi of Qigong richt je je grotendeels op de uiterlijke vorm: de positie van je handen, hoe diep je moet zakken en hoe snel je beweegt. Maar zonder innerlijke betrokkenheid blijft het een lege choreografie. Omgekeerd kan iemand diep en correct ademen en zich concentreren, maar zonder de juiste vorm en structuur verliest die innerlijke kracht zijn richting.

De kunst ligt in het samensmelten van beide.

Nèi wài xiāng hé is daarmee de brug tussen de zichtbare wereld van de vorm en de onzichtbare wereld van energie en intentie. Het herinnert ons eraan dat we geen poppen zijn die aan touwtjes van buitenaf bewegen, maar levende, samenhangende, integere wezens waarin elk gebaar een innerlijke oorsprong heeft. Wie deze eenheid eenmaal heeft geproefd, beoefent geen krijgskunst meer, maar een vorm van stille poëzie, een meditatie in beweging waarin lichaam en geest hun verloren harmonie terugvinden.